Pro Memoria

O. Damian Szojda OFM (1932 - 2011)

Wieloletni prowincjał Prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych (OFM), przyjaciel i dobroczyńca Stowarzyszenia SPES.

Doktor teologii, biblista, był wykładowcą Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym OFM w Katowicach - Panewnikach. Przetłumaczył z języka greckiego oba Listy do Tesaloniczan Św. Pawła Apostoła, które znalazły się w opublikowanej w 1975 roku Biblii Poznańskiej.

Ojciec Damian Szojda wyróżniony został w roku 1998 Honorową Odznaką Katowic przez Radę Miasta, a w 2004 roku przez wojewodę śląskiego Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej za upamiętnianie historycznych wydarzeń, postaci i obiektów. Jego staraniem kościół OO. Franciszkanów w Panewnikach uzyskał tytuł bazyliki mniejszej. 

W latach 90-tych Stowarzyszenie SPES podjęło starania utworzenia ośrodka terapii dla osób niepełnosprawnych intelektualnie. Poszukiwania odpowiedniego obiektu trwały kilka lat. Ojciec Damian Szojda podjął wówczas decyzję o udostępnieniu nam na ten cel budynku dawnego domu katechetycznego, przy franciszkańskiej parafii Św. Antoniego w Katowicach - Starych Panewnikach. Nasz Warsztat Terapii Zajęciowej ma swoją siedzibę w tym pięknym miejscu do dzisiaj. Ojciec Damian zawsze znajdował dla nas czas, chętnie odwiedzał naszych podopiecznych, był człowiekiem niesłychanie życzliwym i otwartym na potrzeby innych.

O. Henryk Tomys OMI (1933 - 2008)

Proboszcz parafii Ojców Oblatów na katowickiej Koszutce, spowiednik i rekolekcjonista, opiekun Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii Świętej Archidiecezji Katowickiej.

W wieku 13 lat wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego Misjonarzy Oblatów w Lublińcu. W 1949 roku odbył nowicjat, a w roku 1956, po studiach w Wyższym Seminarium Duchownym w Obrze, przyjął święcenia kapłańskie. Był również absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu. Ojciec Henryk Tomys przez 19 lat był proboszczem w Obrze, a od roku 1982 do roku 2003 sprawował funkcję proboszcza w Katowicach.

Okres sprawowania przez Ojca Henryka posługi proboszcza "na Koszutce", to również czas intensywnego rozwoju naszego Stowarzyszenia. Dzięki Jego pomocy, stała się możliwa działalność tworzonej przez nas od roku 1986 Wspólnoty Spotkań, udzielającej wszechstronnej pomocy osobom z upośledzeniem umysłowym oraz członkom ich rodzin. Ojciec Henryk wspierał nas, obejmując opieką duszpasterską oraz konsultując szczegółowe rozwiązania, zwłaszcza dotyczące prowadzonej katechezy. Wspierał nas również materialnie i organizacyjnie, między innymi udostępniając na cele prowadzonej działalności pomieszczenia domu katechetycznego.

O. Stanisław Bocer OMI (1960 - 1995)

Ojciec Stanisław swoje pierwsze śluby zakonne złożył w roku 1983 w zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (OMI) w Obrze. Wcześniej studiował ekonomię - ze studiów tych zrezygnował decydując się na życie zakonne.

Śluby wieczyste przyjął w 1988 roku. W roku 1989 został skierowany jako wikary do Katowic. Od tego czasu towarzyszył naszemu Stowarzyszeniu oraz wielu z nas osobiście: jako duszpasterz, spowiednik, mądry doradca. Organizował dla nas rekolekcje, pozyskiwał fundusze na działalność. Wywarł poważny wpływ na kształtowanie misji i rozwój instytucjonalny Stowarzyszenia SPES. Był zawsze dyspozycyjny, otwarty, serdeczny. Zmarł 7 sierpnia 1995 roku, w wieku 35 lat. Na kilka dni przed śmiercią planował realizację pomysłu na wspólnotę życia z osobami upośledzonymi umysłowo - wspólne zamieszkanie z tymi, których rodzice już odeszli. Jego śmierć wiele zmieniła - bardzo nam Go brakuje.

Maria Klimowicz z d. Bartmińska (1941 - 1995)

Maria KlimowiczLekarz stomatolog, absolwentka Śląskiej Akademii Medycznej, działaczka opozycji w czasach PRL, działaczka społeczna, animatorka przedsięwzięć społecznych.

Pochodziła z Kruhela pod Przemyślem. Wychowywała się wśród pięciorga rodzeństwa (braci), do których należą: Ks. Stanisław Bartmiński (wieloletni proboszcz parafii w Krasiczynie, działacz opozycyjny, pierwowzór postaci proboszcza w serialu "Plebania"), prof. Jerzy Bartmiński (językoznawca, profesor UMCS w Lublinie, działacz opozycyjny, współtworzył wraz z żoną Izabelą pierwsze kręgi ruchu "Domowego Kościoła"), Jan Bartmiński (samorządowiec, działacz opozycji, ostatni wojewoda przemyski). Pomimo niezwykle trudnych warunków, wręcz ubóstwa, rodzice - Mieczysław i Franciszka, potrafili wszczepić wszystkim dzieciom zamiłowanie do nauki, pracowitość, gotowość do pomagania innym, silną wiarę i przywiązanie do Kościoła. Maria ukończyła żeńską szkołę im. Św. Jadwigi w Przemyślu. W czasie studiów w Śląskiej Akademii Medycznej, poznała swego przyszłego męża Andrzeja.

Przed stanem wojennym Maria Klimowicz działała w Komisji Zakładowej Służby Zdrowia na poziomie miejskim, współpracowała z Grzegorzem Opalą. Zasiadała w prezydium. Po grudniu 1981 r. została członkiem, powołanego przez biskupa Herberta Bednorza, Biskupiego Komitetu Pomocy Uwięzionym i Internowanym w Katowicach. W latach 80-tych była również przewodniczącym Sekcji Służby Człowiekowi katowickiego Klubu Inteligencji Katolickiej.

W stanie wojennym Maria Klimowicz świadczyła bezpłatną pomoc stomatologiczną dla osób, które wracały z internowania, z więzienia oraz rodzin tych osób. W tym celu otworzyła prywatny gabinet stomatologiczny na osiedlu Paderewskiego w Katowicach. Organizowała przedsięwzięcia artystyczne "drugiego obiegu" (wystawy grafik Jacka Federowicza czy spektakle Mai Komorowskiej). W stanie wojennym Maria Klimowicz współpracowała jako wolontariusz (w ramach Komitetu Biskupiego) z organizacją charytatywną „Friends of Poland” (FOP), powołaną do życia w Londynie, wkrótce po wprowadzeniu stanu wojennego. Celem organizacji była chęć wsparcia opozycji w Polsce, poprzez pomoc internowanym i ich rodzinom, dzieciom, ubogim, niepełnosprawnym. Pomoc ta realizowana była m.in. przez: dostarczanie do Polski sprzętu medycznego, lekarstw i odzieży oraz współpracę z innymi organizacjami, które rozprowadzały dary dla potrzebujących (m.in. parafie, Caritas, Czerwony Krzyż, itp). Maria ściśle współpracowała i przyjaźniła się z Julie Hykiel, przewodniczącą FOP. Koordynowała dostarczanie darów do potrzebujących, pobierała dary od FOP, segregowała a następnie prowadziła dystrybucję.

Punktem przeładunkowym i kontaktowym była często plebania przy parafii św. Marcina w Krasiczynie. Maria doprowadziła do podpisania umowy pomiędzy Kurią Katowicką a parafią w Krasiczynie, na mocy której Oddział Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski (KCEP) w Katowicach korzystał z budynku parafii krasiczyńskiej dla celów swej działalności charytatywnej. Tam przygotowywano i stamtąd wywożono paczki do obozów internowania w Uhercach i Łupkowie, na plebani tej także wielu zwalnianych z internowania spotykało się z żonami i rodzinami.

W tym czasie zaangażowała się zwłaszcza w pomoc charytatywną dla ludności Bieszczad, okolic Komańczy, powiatu przemyskiego i przeworskiego. W ramach akcji pomocy dla rolników organizowała tzw. „białe soboty”. Zapraszała znajomych lekarzy do wyjazdu na wschód, aby leczyć charytatywnie najbiedniejszych. Współorganizowała akcje zbiórki i dostarczania na Śląsk pomocy żywnościowej prowadzonej wśród ludności wiejskiej.

Począwszy od roku 1982 rozpoczęła organizację wakacji letnich i zimowisk na terenie parafii św. Marcina w Krasiczynie, a działalność tą kontynuowała nieprzerwanie do śmierci. Początkowo turnusy charytatywne organizowane były dla dzieci więźniów politycznych, rodzin pomordowanych w czasie pacyfikacji kopalni "Wujek" oraz osób internowanych w grudniu 1981. Następnie, pomoc organizowana przez Marię objęła środowiska Klubu Inteligencji Katolickiej, katolickich instytucji wydawniczych z Katowic, aż wreszcie szczególną opieką objęła dzieci specjalnej troski (niepełnosprawnych intelektualnie) oraz dzieci z środowisk zagrożonych marginalizacją.

W roku 1986 była inicjatorem powołania nieformalnej grupy skupiającej dzieci z upośledzeniem umysłowym oraz ich rodziny. Powstała ona na terenie parafii Ojców Oblatów w Katowicach - Koszutce. Rolę opiekunów i asystentów osób niepełnosprawnych przyjęli klerycy Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego oraz młodzież szkół średnich i studenci. Celem grupy było doprowadzenie dzieci z upośledzeniem umysłowym do przyjęcia sakramentów ale przede wszystkim, umożliwienie spotkania, "bycia razem" - tych, którzy boleśnie doświadczają odrzucenia oraz ich młodych, bezinteresownie oferujących swój czas i zaangażowanie, przyjaciół. Działająca do dziś grupa "koszutkowa", z upływem lat przyjęła schemat organizacyjny Wspólnoty Spotkań, a w roku 1990, w rozwinięciu i kontynuowaniu jej działalności, powstało Stowarzyszenie na Rzecz Niepełnosprawnych SPES.

W roku 1989, Maria Klimowicz zakłada bliźniaczą grupę - oferującą miejsce spotkania dla osób z upośledzeniem umysłowym oraz ich przyjaciół, przy parafii Wniebowzięcia NMP w Katowicach. Grupa działała do śmierci Pani Marii.

W latach 90-tych Maria nadal pośredniczyła w działaniach organizacji FOP, która swoją pomoc skierowała do Polaków na Kresach Wschodnich.

Maria Klimowicz była współzałożycielką Charytatywnego Stowarzyszenia Opiekuńczo-Wychowawczego "Ignis", które powstało w roku 1994. „Ignis” działa głównie na rzecz dzieci z rodzin ubogich, zaniedbanych wychowawczo oraz środowisk polonijnych zza wschodniej granicy.

Maria Klimowicz zmarła nagle w roku 1995, w trakcie zimowiska dla dzieci organizowanego przez Stowarzyszenie "Ignis" w Krasiczynie.

W roku 2010 z okazji 30-lecia Solidarności została uhonorowana pośmiertnie „Pierścieniem Zasłużonych”.

Komentarze

Komentarze nie połączone z portalem Facebook

(pokaż)

Komentarz pojawi się po zaakceptowaniu przez moderatora.

  • Non Profit
  • Gość Niedzielny
  • IPS
  • Ogicom
  • Do Rzeczy
  • Google
  • izba lekarska
  • prowincja
  • renovabis
  • oblaci
  • pity2016
  • zthiu
  • ralus
  • szip
  • pfron
  • adwokat ewa
  • denon
  • Przewodnik Katolicki
  • Niedziela
  • seminarium
  • weglosmyk
  • miasto
  • praca
  • dudkiewicz
Facebook
Newsletter
Newsletter spes.org.pl

Na podany przez Ciebie adres mailowy przesyłać będziemy najnowsze informacje - zostań w kontakcie!

Możesz pomóc
Możesz pomóc

Włącz się w pomaganie. Osoby niepełnosprawne, w trudnej sytuacji życiowej i materialnej czekają na Twój gest. Szczegółowe informacje w dziale MOŻESZ POMÓC